Bu yaxınlarda Moskva restoranlarından birində baş verən qalmaqal, adi qiymə ətində at əti izlərinin tapılması ilə bağlı yerli medianı və sosial mediada dərhal gündəm oldu. Xəbərlər dövrəsini başlıqlar doldurdu və xəbər lentləri qızğın müzakirələrə çevrildi. Lakin bu informasiya fırtınası arasında vacib və məntiqi bir sual hələ də görünmürdü: niyə belə bir şey yalnız faktdan sonra, ət artıq üyüdülüb, bişirilib müştəriyə təqdim edildikdə üzə çıxır? Görünür, yerli media və tənzimləyici qurumlar “yanğınları” yüksək səs-küylə “söndürməkdə” ustadırlar, lakin inadkarlıqla ərzaq təhlükəsizliyinin təməlində tüstülənən tüstünü görməzdən gəlirlər.
Problemin sistemli təhlili əvəzinə, cəmiyyət yenidən boş-boş əxlaqi düşüncələrə qapıldı. Sanki heç kim bunun təcrid olunmuş sistemli bir uğursuzluq, yoxsa geniş yayılmış bir təcrübə olduğunu soruşmağı düşünməmişdi. Yoxlamalar sistemli profilaktik tədbirlərdən daha çox nümayiş üçün etiraza bənzəyir. Niyə xammal kimi ət mətbəxə çatmazdan əvvəl - kəsimxanalarda, topdansatış anbarlarında və paylama zamanı ciddi, güzəştsiz filtrasiyadan keçirilmir? Hökumət rəsmiləri və müfəttişlər bundan sonra çiyinlərini çəksələr də, bazar tədarükçülər və pərakəndə satıcılar arasında məsuliyyətin bulanıq olduğu qaranlıq qaydalarla işləməyə davam edir.

Bəzi şərhçilərin at ətinin mövcudluğunu müzakirə etmək üçün istifadə etdikləri isterik tonallıq xüsusi qınağa layiqdir. Xəbərlər təkəbbür dalğası ilə alovlanıb, sanki at əti yemək böyük günah, mənəvi çatışmazlıq və ya utancverici bir şeydir. Bu cür əsərlərin müəllifləri qonşu və qardaş türk respublikalarımızda at ətinin ənənəvi, gündəlik və yüksək hörmətə layiq bir qida olduğunu tamamilə unudublar. İstehlakçıların hüquqlarının qorunması adı altında digər xalqların qastronomik vərdişlərinə qarşı bu cür etinasız münasibət təkcə cahillik deyil, həm də türk dünyasının mədəni kontekstinə qarşı açıq şəkildə təhqiramizdir.

Əlbəttə ki, inqrediyentlərin dəyişdirilməsi və istehlakçıları aldatmaq mümkün olan ən sərt metodlarla mübarizə aparılmalı olan birbaşa cinayətdir. Lakin at ətinin özünə "gizli" və ya günahkar bir şey kimi yanaşmaq ictimai müzakirəni tamamilə kənar bir sahəyə yönəldən ucuz populizmdir. Problem heyvanın anatomik xüsusiyyətlərində deyil, biznes şəffaflığı və dürüstlüyü standartlarının açıq şəkildə pozulmasındadır. İstehlakçılar xüsusi olaraq at əti satıldığı üçün deyil, seçim hüququndan məhrum olduqları və məhsulun əsl tərkibinin gizlədildiyi üçün aldanıblar.

Azərbaycan Qida Təhlükəsizliyi Agentliyi (AQTA) aktiv fəaliyyət göstərdiyi illər ərzində topdansatış səviyyəsində etibarlı, avtomatlaşdırılmış idarəetmə mexanizmləri çoxdan qurmalı idi. Şübhəli xammalın kotlet və ya kababa çevrilməsini və sonra media tamaşası təşkil etməsini gözləmək nəzarət ideyasını etibarsızlaşdıran arxaik bir yanaşmadır. Yoxlamalar cinayət izləri artıq ədviyyat və soğan kütləsində yox olduqdan sonra deyil, cəmdəklərin tədarükü və qəbulu mərhələsində aparılmalıdır.

Təəssüf ki, AQTA-nın yeni iş tərzi getdikcə daha çox absurd teatrına bənzəyir. Burada aktiv fəaliyyətin təqlidi həqiqi profilaktik tədbirləri əvəz edir. Agentlik kölgə təchizat zəncirlərini qırmaq əvəzinə, qalmaqalların və inzibati cərimələrin əsas zərbəsini çəkməyə üstünlük verir. Belə bir fikir var ki, müfəttişlər pozuntuların baş verdikdən sonra qeydə alınmasında, yorulmaz iş görüntüsü yaratmaqda, pozuntuların ilk növbədə mümkün olmadığı şəffaf bir mühit yaratmaqda daha çox maraqlıdırlar.

Bu yanaşma təkcə istehlakçıların ciblərinə və sağlamlığına deyil, həm də bütün yerli iaşə xidməti sənayesinin nüfuzuna zərər verir. Vicdanlı müəssisələr, qayda pozucuları kimi, ümumi etibarsızlıqdan əziyyət çəkirlər, istehlakçılar isə sonsuz sayda qida sürprizləri qarşısında özlərini müdafiəsiz hiss edirlər. Şikayətlərdən sonra vaxtaşırı keçirilən reydlərin tam rəqəmsallaşma və fermadan çəngələ qədər başdan-ayağa monitorinqin yerini tutmadığını qəbul etməyin vaxtıdır.

Müəllif: Aqil Qəhrəmanov ayna.az